از بزرگی پرسیدم چطور اصلا گناه نمی کنی؟
چگونه این قدر ارتباط تو با خدا قوی است؟
و از همه مهم تر چه کرده ای که بعد از حدود ۵۰ سال، همچنان اعتقادات تو پا برجاست؟
...
پاسخ زیبایی داد:
من همیشه فرض می کنم که در این دنیا مهمان هستم، چند سالی اینجا هستم و دیر یا زود خواهم رفت.
وقتی خود را مهمان بدانی، نه بدی می کنی، نه حرص می زنی، نه دیگران را اذیت می کنی
روزی برسه که همه ی دنیا بگن:
ایران، مهدِ مطالعه کنندگانِ کتاب (های مفید و آکادمیک جهان)
اجازه نده
به هیچ رسانه ای اجازه نده
که هر آشغالی را دوست دارد به سمت تو سرازیر کند
...
با توجه به سلیقه و معیارهای علمی و اخلاقی خودت، رسانه ی شخصی خود را داشته باش و فقط تعداد محدودی منبع معتبر را فالو کن و بس
این کلمات حال آدم رو عوض می کنن حتی وقتی با خودت مرور می کنی
مهربانی، فداکاری، مدارا، قدرشناسی، احترام به دیگران
داشتم به سیل های نوروز امسال یعنی ۹۸ و فاجعه های به بار آمده فکر می کردم
مثل هر اتفاق تلخ دیگه ای در ایران به موارد زیر دقت کنید:
۱. عده ای اصلا براشون مهم نیست و اهمیت نمیدن و میگن به ما چه، اصلا بمیرن آدم ها چه بهتر!
۲. عده ای (بنده های خدا، طفلکی ها) ضرر کردن و متضرر حادثه هستن به هر شکلی(با واسطه یا بی واسطه)
۳. عده ای مثلا می خوان کمک کنن ولی گندکاری می کنن(بی دلیل خودشون رو وسط میندازن ولی بدتر می کنن، نمونه اش پلاسکو بود)
۴. عده ای هم در فضای مجازی ابراز همدردی می کنن که این همدردی هیچ فایده ای نداره بی تعارف
۵. عده ای هم که شاید از مسئولین باشن بلاتکلیف موندن که چه کنیم و چه کنیم
...
اما
...
شاید عده ای فرهیخته پیدا بشن که از الان فکرشون درگیر این موضوع بشه که برای حوادث مشابهِ سری های بعد چه میشه کرد
